In vijf jaar de wereld rond (deel 20)

Alaska, de meest noordelijke bestemming van onze reis, lag binnen bereik. We waren al halfweg doorheen het enorme Canada gereden en telkens opnieuw verklaarden ze ons voor gek als we zeiden dat we op weg waren naar het noorden. Helemaal ongeluk zullen ze wel niet gehad hebben: de regen viel met bakken uit de lucht en voor 9 uur opstaan was beslist masochistisch te noemen. Als de temperatuur in de tent zakt tot -10°C, dan weet je dat je vingers en tenen er de volgende dag gaan afvriezen op de motor. En zo geschiedde het, of toch bijna

 

We volgden een deel van de legendarische Alaska Highway langs eindeloze dennenbossen en kristalheldere meren, om vervolgens nog net op tijd de Top of the World Highway – de meest noordelijke grensovergang met Alaska – te rijden. De dag erna zou die sluiten tot eind mei. We begrijpen waarom. Geen gezeik hier in Alaska, enkel drie belangrijke vragen: geen wapens, geen drugs, geen fruit of groenten? Nee? Plof, de beeltenis van de eland staat in je paspoort en je wordt, na welgeteld drie minuten oponthoud, enthousiast uitewuifd door een doorgewinterde Alaskaanse grenswacht met purperen neus vàn de kou en royale speklaag tégen de kou.

 

Of Alaska de moeite was? Alaska was grand! Met sneeuw bedekte bergtoppen tegen een staalblauwe hemel, op de achtergrond herfstkleuren en naaldbomen die hun uiterste best doen om in die weinige maanden per jaar toch een beetje te groeien. De paar toeristen die we hier zien, hebben allemaal wel ergens een vijs los. Zo kan het gebeuren dat twee wereldreizigers rond de tafel belanden met een knotsgekke messenfreak en een onderkoelde Mexicaan. Die arme jongen kwam van 45°C doorsnee middagtemperatuur in het Mexicaanse binnenland recht naar het ijskoude noorden. Toen we s morgens langs de Dalton Highway vertrokken naar de poolcirkel, zagen we hem 20 kilometer later wenend zijn warme uitlaat knuffelen langs de kant van de weg. Handvatverwarming, daar hebben ze in Mexico nog nooit van gehoord!

 

De poolcirkel was het meest noordelijke punt op onze trip. Ik had graag nog 600km tot de ijszee gereden, maar met massas sneeuw op komst leek dat niet het beste idee. Het risico op bevroren Mexicanen in de Alaskaanse toendra was te groot. Dezelfde dag nog keerden we terug naar Fairbanks, waar ik de tijd nam om een veel te dure band met het verkeerde profiel op te lepelen en nog snel de olie te wisselen van Carolines Husky.

 

Nieuwsgierig naar meer? Lees het hele verhaal in de nieuwe Motoren & Toerisme. Te koop op Tijdschriftenwinkel.be of bij de lokale krantenboer.

Facebook comments