Rij-indruk Triumph Bonneville Bobber Black

Tekst: Alan Cathcart / BJ

Foto's: Kingdom Creative en Lee Vigor

 

 

Rondje Ronda

Ik had het geluk om deel te kunnen uitmaken van een select groepje journalisten dat de Bobber Black eind 2017 al een eerste keer aan de tand mocht voelen. Die eerste rit vond plaats op één van de mooiste stuurwegen van Europa, de legendarische A397 die van Marbella aan de Spaanse Costa del Sol naar de historische stad Ronda, in de bergen boven de Middellandse Zee voert. En daar ondervonden we meteen hoe goed de nieuwe Bobber Black wel is. Het kronkelige en uitdagende asfaltlint van de A397 vormt een uitstekend testterrein voor de handelbaarheid van een motorfiets en stelt tegelijkertijd ook de capaciteiten van het motorblok op de proef. Laten we voorzichtig stellen dat de Bobber Black deze proef met vlag en wimpel doorstond.

 

Triumphs retro-custom combineert een minimalistische aanpak met een gespierde uitstraling en benadrukt zo de ‘attitude’ van een authentieke bobber. Dat is te danken aan de uitstekend uitgevoerde styling van een motorfiets die voorlopig alleen maar als een eenzitter te krijgen is. De lage zithouding van 690mm maakt van de Black een motorfiets die voor rijders van zowat alle groottes beschikbaar is. De zadelhoogte kan binnen een vork van 30mm bijgesteld worden, waarbij je een keuze krijgt tussen ‘naar boven en voorwaarts’ of ‘naar beneden en achterwaarts’. Ik koos voor de voorwaartse positie waardoor ik meer beenruimte kreeg. Dat maakte wel dat ik iets dichter naar voren zat, al voelde dat op de weg toch nog comfortabel aan. De voetsteunen van de Bobber Black staan een stuk verder naar achteren dan op andere customs waar je nadrukkelijker met de voeten vooruit zit. Toch voelde ik me met m'n 1m80 nooit verkrampt raken, tijdens dat dagje bobben in Zuid-Spanje. Dit is nu eenmaal een leuke motorfiets, waarmee je zowel op je gemak mee kan rijden als bochtjes mee kan aansnijden. Bovendien ligt de afwerkingsgraad van de Bobber Black behoorlijk hoog. Iets wat we ondertussen al gewoon zijn van de motorfietsen die in Triumphs Thaise fabrieken worden gebouwd. Ook alle andere Bonneville-varianten worden daar al enige tijd gebouwd.

 

Dik en toch fluks

Ondanks de beperkte veerweg van 90mm van de niet-instelbare Showa voorvork en de 77mm veerweg van de KYB monoshock achteraan, zijn beide veringscomponenten adequaat op mekaar afgesteld. Op het eerste gezicht lijkt het alsof de Triumph over een hardtail achtersteven beschikt, tot je de horizontaal gemonteerde KYB schokbreker ontdekt. De ruime, 1510mm lange wielbasis van de Triumph helpt de motorfiets onder controle te houden bij het overschrijden van hobbels. Toch voelt de Black zich het best in z'n sas wanneer je hem in een openvolging van 3e versnellings-bochten van de ene op de andere zijde gooit. De lengte van de motorfiets maakt dat hij aan zowat elke snelheid super-stabiel aanvoelt. Het lage zwaartepunt draagt ook z'n steentje bij wanneer er oneffenheden in het wegdek voorkomen. Bovendien voelt de machine behoorlijk licht aan bij het ronden van krappe bochten in een stadscentrum of in de haarspeldbochten van een bergpas. Je zou bijna beginnen denken dat een motorfiets met zo'n knoert van een voorband niet zo vlot mag sturen...

Avons expertise heeft wellicht doorgewogen in het ontwerpen van die kloeke voorste slof want in tegenstelling tot de haast identieke Contintental voorband van de Moto Guzzi V7 Bobber, geeft de Avon wel goede feedback. Op de Italiaan zijn de intenties van de voorband in een bocht moeilijk te doorgronden. De hoge zijwanden van de band maken elke respons van de band nagenoeg onmogelijk. Dat komt omdat de Continental en stuk zachter en sponziger is dan de Avon en zo dus onleeesbaar wordt. De nochtans identiek uitziende (Avon) Cobra geeft op de Black, gekoppeld aan de goede afstelling van de Showa voorvork, stukken meer vertrouwen in Triumphs voorpartij waardoor je er echt durft voor te gaan in de lange doordraaiende bochten op weg naar Ronda.

 

Veel van alles

Als het op prestaties aankomt dan heeft de T120-motor van de Black de nodige overschot. Toch is het vooral een flexibele krachtbron die aan een rustig toerental van 2.500 o.p.m. al aan 100 km/u cruiset. Verhoog het toerental naar 4.200 opm en je rijdt 160 km/u. De Black heeft niet alleen een vloeiende, smeuïge vermogensafgifte, zonder enig spoor van trillingen - dankzij de dubbele balansassen - maar is ook vergevingsgezind en makkelijk berijdbaar. Zeker nu er vooraan een tweede remschijf is bijgekomen. Vooral op de terugweg van Ronda naar Marbella was ik daar herhaaldelijk dankbaar voor. Bij een paniekstop tijdens een afdaling moet je niet langer meer op het rempedaal van de 255mm schijfrem achteraan gaan staan, zoals dat op de standaardversie van de Bobber wel het geval is. Ook de goede afgestelde bekrachtigde koppeling draagt haar steentje bij tijdens het remmen op de motor. Het lichte koppelingshendel maakt dan weer het rijden in de stad of in druk verkeer minder vermoeiend. Je linkerhand zal dus niet zo gauw verkrampen tijdens stadsgebruik en dat is toch waar de meeste bobberisti (ja, zo noemt men in Italië de eigenaars van een bobber) hun stalen ros voornamelijk zullen inzetten. Ook al was het maar omdat de 9,1 liter metende slechts een actieradius van om en bij de 160 km toelaat vooraleer het benzinelampje op het dashboard oplicht. Dat dashboard is eigenlijk een fraai vormgegeven enkele ronde 'klok' en beschikt over een analoge snelheidsmeter.  Daarnaast is er ook nog een digitaal schermpje dat je met de I-knop op de linker stuurhelft bedient. Zo kan je achtereenvolgens de versnellingsindicator, de toerenteller, de kilometerteller met dubbele tripmeter, het benzineniveau, de gemiddelde en de actuele verbruikscijfers raadplegen. Maar het schermpje bevat ook een klok, een service-indicator en de instellingen van rijmodi en tractiecontrole. Een aanduiding van de omgevingstemperatuur ontbreekt echter en dat is toch wel spijtig. Los daarvan heeft de eigenaar van een Bobber Black in Triumphs aftermarket-catalogus de keuze uit meer dan 150 verschillende accessoires voor z'n machine. En dat maakt dat je jouw Bobber Black exact volgens je eigen smaak kan samenstellen. Om maar iets te zeggen: ook al voerde onze testrit langs de Costa del Sol, toch waren verwarmde handvatten welkom geweest in december! Een meer zomerse optie is dan weer het zogenaamd apehanger-stuur dat met verder naar voren geplaatste voetsteunen en langere rem-en koppelingskabels wordt geleverd.

 

Conclusie

Triumphs meest radicale retro-model is wereldwijd een regelrecht succes geworden, en dat op één jaar tijd. De komst van de nieuwe Bobber Black zal ervoor zorgen dat het grootste probleem voor de Britse constructeur het voldoen aan de vraag ernaar wordt. Het model rijdt immers even goed, zo niet beter dan het er uitziet, en dat voor een meerprijs van +- 1400 euro ten opzichte van de gewone Bobber. Daarnaast mag men bij Triumph nu al beginnen nadenken over het volgende model dat op dit nieuwe custom-platform van de Bonneville-krachtbron gebouwd zal worden. Wat dachten jullie van een Street Tracker, heren?

De volledige versie van deze test lees je in het februarinummer van Motoren & Toerisme. Nog niet geabonneerd? Koop het februarinummer dan in De Tijdschriftenwinkel

Facebook comments