Retro-lijstje: Vijf sportieve twins uit de jaren '90

De jaren ’90 waren het decennium waarin Ducati opnieuw groeide en bloeide. De aloude Supersport-modellen vormden daarbij een belangrijke ruggengraat. Zij boden immers knappe looks en sportieve prestaties aan een betaalbare prijs. De Ducati Supersports, zij het in 600cc-, 750cc-, of 900cc-trim waren dan ook lang dé referentie inzake halfnaakte, sportieve twins.

 

Maar in de tweede helft van de jaren ’80 kreeg Ducati in dit lucratieve segment concurrentie, met name van de Japanse merken, maar ook uit onverwachte hoek. De komst van de Japanse concurrentie – Yamaha, Honda en Suzuki – kan twintig jaar later nog steeds gepercipieerd worden als deels een wraakactie en deels een stijloefening. In dikke drommen zag je deze Japanse sportieve twins dan ook niet rijden op ’s heren wegen. De twee overige concurrenten waren zo mogelijk nog exlusiever. Toch loont het om dit vijftal, twee decennia na datum, nog eens op te lijsten.

 

1.     Yamaha TRX 850

 

Yamaha was de eerste Japanse constructeur die een rechtstreekse concurrent voor de Ducati Supersport lanceerde. Veel ontwikkeling hoefde er niet te gebeuren want Yamaha had het paralleltwin motorblok al in de TDM 850 steken. Het blok puurde circa 83 pk (aan 7.500 opm) en 83,8 Nm uit 849cc. Met die cilinderinhoud zat de TRX midden tussen die van de SS750 en de SS900 in. Ook het stalen buizenframe was op dat van de Supersports geïnspireerd. Die zithouding was niet echt compromisloos zodat sportief toeren tot de mogelijkheden behoorde. De TRX850 zette droog 190 kg op de weegschaal.

 

2.     Honda VTR1000 Firestorm

 

Eén jaar na de lancering van de Yamaha TRX850, kwam begin 1997 de Honda VTR 1000 Firestorm op de markt.  Die lancering draaide voor sommige journalisten en Honda-dealers op een teleurstelling uit. Zij hadden immers een anti-916-wapen verwacht. Maar het was Honda er niet om te doen een V-Twin aangedreven superbike te bouwen. Toch zou deze Firestorm als platform voor de latere VTR1000 SP-1 fungeren.  De Firestorm genereerde 110 pk (aan 9.000 opm) en 96 Nm uit een cilinderinhoud van 996cc. Het watergekoelde blok huisde in een aluminium kokerbalkframe. Toch was de afwerking nog lang niet op superbike-niveau want de Firestorm moest oa een upside-down voorvork missen. Het drooggewicht bedroeg 192 kg.

 

3.     Suzuki TL1000S

 

Suzuki lanceerde zijn sportieve V-twin quasi tegelijktijdig met Honda’s Firestorm. Maar zette simpelweg een completere en meer performante machine neer. De 996cc metende V-Twin produceerde 125 (aan 8.500 opm) en 103 Nm. De compact gebouwde V-Twin beschikte dan ook over een RAM air-systeem, brandstofinjectie en een digitale ontsteking. Daarnaast monteerde Suzuki een upside-down voorvork van wat toen nog Kayaba noemde. Voeg daar nog eens een drooggewicht van 187 kg bij en je weet dat dit de meest potente van de drie Japanse twins was. Een jaar later zou Suzuki zelfs de volledig gekuipte R-versie van de TL1000 lanceren.

 

4.     Laverda Ghost Legend

 

Anno 2016 is Laverda nog slechts een verre herinnering maar in de jaren ’90 was het merk zeker geen onbekende bij de Belgische motorrijder. Wie regelmatig naar de wedstrijden van het BK Wegrace ging, zag er de 650 Sport in actie tijdens de Laverda Cup. De Ghost Legend was echter de sportieve versie van de Ghost, een naked met een luchtgekoelde paralleltwin van 668cc. Het grote verschil zat hem in de sportieve look van de Ghost Legend. Een kopkuipje en een oranje/zwarte kleurstelling moesten daarvoor zorgen. Het paralleltwin blok had een maximaal vermogen van 70 pk (aan 8.000 opm), terwijl het koppel 60 Nm bedroeg.  Paioli tekende voor de vering met een upside-down voorvork en een instelbare schokbreker. De Laverda Ghost Legend woog 180 kg.

 

5.     Buell S3 Thunderbolt

 

Voor wie het allemaal net iets anders (en duurder) mocht zijn, bood Buell een aantrekkelijk alternatief met de S3 Thunderbolt. Erg veel sportieve ambities koesterde deze ‘American V-Twin’ echter niet.  Met een maximaal vermogen van 86 pk (aan 6.000 opm) uit een cilinderinhoud van 1203cc, bleef de Thunderbolt onder het ‘Olympisch minimum’. Koppel had de Buell dan weer te over met z’n 107 Nm. WP tekende voor de ophanging met een upside-down voorvork en een in de lengterichting onder het blok geplaatste schokbreker. De Buell was met z’n 204 kg de zwaargewicht onder de sportieve twins.

Facebook comments