Toertest: Honda CRF1000L Africa Twin

De Honda Africa Twin is helemaal niet de ruige avonturier waarvoor je ‘m op het eerste gezicht zou houden. Het eerste adjectief dat bij je opkomt nadat je er een uurtje mee hebt gereden is ‘goedmoedig’. Alles aan deze nochtans literzware tweecilinder is zacht en comfortabel, lekker en op smaak.Het begint al bij zijn voorkomen: piekfijn afgeborsteld, met een strak en goedgekozen lijnenspel, contrasterende kleuren die toch een mooi geheel vormen, zeker als je zou kiezen voor de wit/blauw/roodzwarte versie met gouden velgen. Yummie, wat een pareltje!Even proefzitten leert dat de volgelingen van Soïchiro nog altijd als de beste weten hoe je een doorsnee mens op een motorzadel plant. De driehoek zadel-stuur-voetsteunen is perfect leefbaar voor rijders tussen 1m70 en 1m85, ook al omdat de zithoogte kan variëren tussen 850 en 870 mm. Hier die sleutels!

Tekst: Dirk Gossye

Foto's: Jochen Scheire

 

Valse trage

95 pk en 98 Nm zijn beslist geen slechte waarden voor een literzware hoogpoter die rijklaar 232 kilogram op de weegschaal zet. Toch kan je niet om de vaststelling heen dat de gedoodverfde concurrent – de BMW GS 1200, wat dacht je? – 30 pk meer levert voor zo’n 10 kilo extra. Hoe langer we er bij stilstaan, hoe duidelijker het wordt dat de Africa Twin de concurrentie met de Beier gewoon niet wil aangaan: dit is een ander type motor en daar hoort een andere filosofie bij. De krachtbron in de Africa Twin is wat lijzig, wie op zoek is naar een steigerende hengst moet elders shoppen. Wel kan je zonder nadenken opschakelen bij elk toerental boven de 2.000 o.p.m., de Honda voert je zonder morren of bokken naar eender welke kruissnelheid. Ook op het vlak van trillingen is de motor een toonbeeld van zoetheid, zowel zadel, voetsteunen, stuur als spiegels zijn zo goed als trillingsvrij. Om alle paarden uit de stal te halen moet je wel flink in toeren gaan, het maximale koppel genereer je aan 6.0000 toeren, het piekvermogen komt pas aan 7.500 omwentelingen vrij. Je mag dan ook gerust stellen dat je voor het hoofdstuk ‘flink vaart maken’ aan de rechterkant van de toerentellercurve moet zijn.

 

Perfect samenspel

Zijn 21 inch voorwiel verraadt dat de Africa Twin voorbestemd is om ook af en toe een gravelweg of bospad mee te pikken, en wie het juiste schoeisel kiest – Wij reden op Dunlop Trailsmarts – mag daar dankzij een instelbare tractiecontrole ook modder en los zand bij betrekken. De CRF1000 laat zich immers ook staande vlot berijden en het lage zwaartepunt en de goede balans tussen voor en achter geven veel vertrouwen in elke omgeving. Alleen als het tempo de hoogte ingaat op pokdalige weg voel je dat de voorkant licht wordt en ben je geneigd wat gas terug te nemen, ook al omdat het grotere voorwiel wat trager reageert op de stuurinput, met minder strak stuurwerk tot gevolg. Let wel: we hebben het hier over bochtenpikken aan +120 km/u en dat is iets waar geen enkele hoogpoter met groot voorwiel echt pap van lust. Word je geconfronteerd met het krappere bochtenwerk dan charmeert de Africa Twin volop met zijn dociele motor, grote stuuruitslag en een perfect samenspel tussen koppeling en versnellingsbak. De reminstallatie biedt riant veel stopkracht, al is het aan te bevelen ook hier een wat zachtere aanpak na te streven. Abrupt remmen laat de Honda immers diep door zijn knieën buigen, voer je de remdruk geleidelijk op dan biedt de ingaande demping meer weerwerk en verloopt alles merkbaar vlotter.

 

Achter en voor

Wij lieten voor deze Tour De France een Shad-zijkofferset monteren (er is ook een merkeigen driedelige set beschikbaar) en propten die naar aloude slechte gewoonte helemaal vol met spullen die we na afloop ongebruikt terug in de kast mochten leggen. Gevolg: een flink uit de kluiten gewassen derrière met het nodige gewicht eraan. Hierdoor werd evenwel duidelijk dat de achterste veerpoot van de Africa Twin aan de slappe kant is voor dit soort werk, niet ideaal dus voor toeren met z’n tweetjes en bagage. Mits het maximaal opschroeven van de veervoorspanning achteraan bleef de Honda (net) bij de pinken. Anderzijds: gelet op de allroad-ambities van het model is de soft-afstelling een verdedigbare keuze en uit een eerdere test weten we dat ook de demping dan goed werk levert.

Dat Honda een dergelijke reismotor niet voorzag van een regelbaar windscherm is een gemiste kans. Akkoord: de kuip zet de rijder goed uit de wind maar vanaf de schouders is er ruimte voor verbetering. Wij monteerden een Puig opzetruitje bovenop de standaard ruit en vonden de windgeleiding plots een stuk efficiënter. Zo ‘n extra deflector is een kwestie van persoonlijke voorkeur en gestalte, maar weet dat je niet in zak en as moet zitten mocht je niet tevreden zijn met de standaardruit van de Honda. Wie klachten heeft over het dashboard is een zuurpruim, want dat is mooi vormgegeven, erg compleet en duidelijk afleesbaar. Dat we niet alle info in één oogopslag konden binnentrekken is voor een stuk te wijten aan het feit dat we telkesn weer op een andere machine postvatten, een beetje meer gewenning zal je zeker leren waar je ogen heen moeten als je toerental, gekozen versnelling, verbruik (gemiddeld 5,6 l./100 km) of temperatuur wilt consulteren.

 

Conclusie

De Africa Twin mag dan al de zachtaardigste van het quintet zijn, het is zeker geen wollig heerschap dat een flinke portie kicks in de weg staat. Je kunt ‘m best wel flink hard laten draven, en al helemaal als je een beslagen allroadruiter bent. In ruil voor net geen 13.500 euro (iets meer dan 16.000 euro in Nl.) krijg je aan boord van deze onverstoorbare Oosterling toegang tot een wereldbol vol motorplezier, hetzij op asfalt, beton, gravel of zand.

 

 

Erg breed inzetbaar

Soepele, trillingsvrije motor

Goede remmen, uitschakelbaar ABS en TCS

 

-

Wat lijzig aanvoelend blok

Te zachte vering (A) voor gebruik met duo + bagage

Geen instelbaar windscherm

 

Facebook comments