Gebruikersnaam:

Paswoord:




Registreer

Paswoord vergeten?
Was het nu '80, '90 of...?: Yamaha TDR 250
Bart Jacobs | 21 feb 2013

De Yamaha TDR 250 werd in deze contreien nooit geen succesnummer maar in Zuid-Europa lag dat wel even anders. De kleine Yamaha gaat zou de motorgeschiedenis ingaan als de eerste kant-en-klare supermoto. De TDR was dan ook het geesteskind van Sonauto Yamaha-baas Jean-Claude Olivier.

 

Eind jaren ’80 is motorrijdend Frankrijk in de ban van want dan nog Supermotard heet. Dit oorspronkelijk Amerikaanse fenomeen is overgewaaid naar la douce France waar het stormenderhand de harten van de Parijse motard verovert.  De historische kombaan van Monthléry is het decor van de eerste wedstrijden. Al vlug ontstaat er een kampioenschap waarin de Franse importeurs – voor wie sport altijd een belangrijke tool is geweest om hun producten te promoten –ruimschoots hun duit in het zakje doen.  Vooral Jean-Claude Olivier (JCO), de dynamische baas van wat dan nog Sonauto Yamaha (nu Yamaha Motor France, nvdr) heet, is gewonnen voor de Supermot’.  Olivier trekt rijders als Jean-Paul Mingels en Serge Bacou – beiden ex-crossers die zich tot rallyraid-specialisten hebben omgeschoold – als rijders aan.

 

Op basis van de luchtgekoelde YZ 490 crossmotor  ontwikkelt men in de Sonauto-ateliers een ware Supermoto-machine met oa de wielen van een RD 350 en de swingarm van een FJ 1200. Met deze motor gaat JCO zelf aan de slag in het Franse kampioenschap Supermotard.

Het geesteskind van JCO


Het is onder impuls van Jean-Claude Olivier dat de Yamaha-ingenieurs aan de slag gaan met de ontwikkeling van een lichte supermoto.  De baas van Sonauto Yamaha merkt dat midden jaren ’80 de allroad – dan nog steevast trail genoemd - begint aan te slaan in Frankrijk.  Dat heeft veel te maken met het succes van de Dakar. Yamaha-importeur Sonauto doet in Frankrijk gouden zaken met de XT 600 Ténéré en ook andere merken eisen hun deel van de koek op. Maar Olivier – die dan veel invloed heeft bij het Yamaha-hoofdkwartier in Japan -  beseft dat er een aantal aspecten aan de trail zijn die een groter succes in de weg staan. Zo zijn er de overdreven grote tanks  en de lange veerweg. Bovendien zijn de dikke trails niet zo vinnig in het stadsverkeer en voor jonge motards iets te prijzig.

 

Met al deze noden en z’n eigen supermotard-ervaring in het achterhoofd klopt JCO bij de ontwikkelingsafdeling in Japan aan. Daar heeft men wel oren naar een project in deze nieuwe niche. Om de ontwikkelingskosten binnen perken te houden, opteert men voor het blok van de tweetakt TZR 250 als krachtbron. De Yamaha-ingenieurs opteren voor een dubbel wiegframe waarbij de uitlaten aan beide zijden van de motorfiets lopen.

 

Bij z’n introductie in 1988 wordt de TDR door de Europese motorpers als trendsetter gezien. Vooral de testrijders van de Britse bladen zijn dol op deze handelbare en speelse motorfiets. De term “hooligan’s bike” valt dan ook meteen. En wellicht is dat ook de reden waarom er 25 jaar later nagenoeg geen TDR 250’s meer overschieten. De zeldzame exemplaren die nog te koop worden aangeboden zijn noodzakelijkerwijs gemodificeerd geweest door hun eigenaren. Die zelfdzaamheid maakt echter dat je voor een gaaf exemplaar – maar daarom niet meer in originele toestand – toch nog rond de € 2.500 zal moeten neertellen. Een TDR 250 originele staat kwamen we tijdens onze zoektocht op tweedehandssites echter niet tegen.

 

Technische gegevens: Motor: Watergekoelde paralleltwin tweetakt, Cilinderinhoud: 249 cc, Boring x slag: 56,4 mm x 50.0 mm, Versnellingsbak: 6 versnellingen, Drooggewicht: 137 kg, Wielbasis: 1385 mm, Prijs 2013: tussen € 1.000 en € 2.500