Wat de Tourmalet is voor de Pyreneën is l'Alpe d'Huez voor de Alpen: een legendarische col die een belangrijke plaats heeft ingenomen in de geschiedenis van de Tour de France.
Toch kan l'Alpe d'Huez niet dezelfde lang staat van dienst als de Tourmalet voorleggen. Pas in 1952 kwam de Tour voor het eerst aan op l'Alpe d'Huez. Daarna zou het bijna een kwarteeuw duren vooraleer 'la grande boucle' de befaamde alp opnieuw aandeed. In 1976 wint Joop Zoetemelk op l'Alpe d'Huez. Meteen het begin van een Nederlandse hegemonie die alleen in 1979 even verbroken wordt door de Portugees Joaquim Agostinho. Tussen 1976 en 1989 winnen de Nederlanders acht maal een toeretappe op de legendarische col. Lang rust er veel hoop op Michael Boogerd om het Wilhelmus opnieuw over de Alpe te doen weerklinken, maar winst blijkt nooit voor de Hagenaar weggelegd te zijn. In 2011 was het de relatief onbekende Fransman Pierre Rolland die het laken naar zich toe trok op de befaamde col. Thomas De Gendt redde de Belgische eer met een mooie 6e plaats.

De col van l'Alpe d'Huez is 13,8 km lang en is de enige toegangsweg naar het gelijknamige wintersportoord. De route naar boven begint bij het buitenrijden van Bourg d'Oisans en  telt 21 haarspeldbochten die genummerd zijn in aflopende volgorde. L'Alpe heeft een gemiddeld stijgingspercentage van 7,9%.  De aankomstlijn van de etappe ligt op 1815 m hoogte. De top van l'Alpe d'Huez zelf ligt achter het wintersportstation en meet 1860 m hoogte. Op de col vindt je ook een heuse Supermoto-piste. Ooit werd hier zelfs een ronde om het wereldkampioenschap gereden. Wie in de zomermaanden de col wil oprijden moet rekening houden met de wielertoeristen die in dichte zwermen hetzelfde proberen. Gemiddeld beginnen er in de maanden juni-juli-augustus-september 300 wielertoeristen aan de beklimming van de col.