17.25 u lokale tijd en de zon is net ondergegaan in Qatar. Het circuit van Losaïl baadt in een zee van kunstlicht. We houden ons klaar om binnen 2 uur de eerste testritten in het donker te doen met de 2011 ZX-10R Ninja.

Ondertussen hebben we de nieuwste van Kawasaki al uitvoerig aan de tand gevoeld bij gewoon daglicht. Net geen 30 graden, een circuit waar het rubber nog aanhangt van het WK endurance vorige week en, het moet gezegd, een ronduit verbazende motorfiets. Alles is nieuw aan de ZX-10R en alles is ook beter. Na een eerste voorzichtige testsessie, gingen we er in de tweede sessie voluit tegenaan. Motormaganagement mode op full power (dat is dus 200 pk), tractiecontrole op de hoogste stand (hier grijpt de electronica het vroegst in) en met de versie zonder ABS.

Het was alweer 2 jaar geleden dat we nog eens op dit circuit reden. Enige gewenning was dus geraden, want in de onmetelijke woestijn en zonder referentiepunten in het landschap of aan de horizon, lijkt elke bocht op de vorige. Je moet dit circuit dus letterlijk uit je hoofd kennen eer je er een beetje fatsoenlijk kunt op rijden. Maar de ZX-10R helpt je ook om snel vertrouwen te winnen. Het blok is indrukwekkend progressief. Zo progressief dat je niet de indruk hebt dat er 200 pk onder je kont zit. Een blik op de teller vertelt je echter snel het tegenovergestelde. Dit is een raket. Maar dan wel eentje met manieren. De Ninja is waanzinnig stabiel en het blok heeft een progressiviteit die we tot nog toe enkel op een Fireblade terugvonden. Maar deze jongen heeft dus ook het veelbesproken K-TRC tractiecontrolesysteem.

Dat komt in werking nog voor het kritiek punt van wielspin en het zwakt het vermogen ook minder af dan een conventioneel tractiesysteem. Een beetje wat Honda's sport ABS doet met de remmen. Je voelt deze tractiecontrole niet, maar een lichtje op het dashboard verklikt wel dat het systeem wel degelijk werkt. Bij het opkomen van het rechte stuk gingen we in tweede versnelling steeds vroeger en agressiever op het gas. De Kawasaki trok zich telkens voluit op gang, maar het achterwiel ging nooit spinnen. Er was echter evenmin het pulserend gevoel van een 'gewone' tractiecontrole. Pure magie. Zeker als je aan de einder de zon in een rode bol ziet veranderen en je knie aan 130 km per uur over het asfalt schuurt. 't Zijn momenten die blijven hangen...

De ZX-10R biedt een beetje het Playstation gevoel. Zolang je niet naast het circuit stuurt, kan er niets mis gaan. En hij rijdt ronduit fantastisch. Morgen rijden we met de motoren met ABS (dan wordt het écht Playstation...) en binnen een uur of 2 zijn er de eerste ritten met kunstverlichting. Overuren kloppen is nergens zo leuk als in Qatar...

Actiefoto's volgen later. Op dit ogenblik mag u het stellen met een beeld genomen van op de controletoren van het circuit. Losail by night.